شنبه 2 شهریور 1398 |  عضویت / ورود

خطر شغلی برای برنامه‌نویسان: به زودی آموزش برنامه‌نویسی در مدارس ابتدایی اجباری می‌شود! (+ ده مهارت برتر سال)


زمانی که پیش‌دانشگاهی بودیم و می‌خواستیم برای دانشگاه انتخاب رشته کنیم، یکی از دوستان از من پرسید چه رشته‌ای می‌خواهی بروی؟ گفتم: کامپیوتر. گفت: پسر! حماقت نکن! این روزها همه کامپیوتر دارند و بلدند. آینده شغلی ندارد!

من آن زمان کمی احساس خطر کردم! او راست می‌گفت. خیلی‌ها با اینکه در رشته کامپیوتر درس نخوانده بودند، جیک و پوک کامپیوتر را بلد بودند.

هر چند بعداً فهمیدیم آن چیزی که ما از کامپیوتر تصور می‌کردیم، با آن چیزی که در دانشگاه در رشته کامپیوتر تدریس می‌شود، از زمین تا آسمان فرق دارد، اما به هر حال، در حین تحصیل در این رشته، به دنبال شغلی بودم که کسی نتواند بدون گذراندن این رشته در دانشگاه (و حتی اگر هم این رشته را گذراند) به راحتی به آن دست پیدا کند. مثلاً اگر از این رشته، شغل خدمات کامپیوتری را انتخاب می‌کردم، یا حتی شغل طراحی وب یا گرافیک و امثالهم را، خوب، خیلی‌ها بدون گذراندن این رشته وارد این شغل می‌شدند و بازار کار ما کساد می‌شد. بنابراین شغل برنامه‌نویسی را انتخاب کردم چون می‌دانستم چیزی نیست که هر کسی بتواند از پس آن بربیاید...

تا امروز، خیلی احساس خطر نکرده بودم، اما یک خبر که امروز خواندم، مرا به فکر فرو برد:

اوایل مهرماه امسال، هیئت وزیران کشور استرالیا قانونی را به تصویب رساند که تا چندین هفته، نقل محافل عملی و دانشگاهی بود و حتی واکنش‌های تند برخی گروه‌ها را به دنبال داشت. در این قانون، به آموزش‌و‌پرورش این کشور دستور داده شد از فهرست درس‌های آموزشی مقطع ابتدایی، دو درس تاریخ و جغرافیا حذف و به‌جایش درس‌های برنامه‌نویسی گنجانده شود. دولت استرالیا برای تحقق این قانون نیز بودجه 12 میلیارد دلاری به تصویب رساند. در آن مقطع همه از خود می‌پرسیدند: «آیا واقعاً برای یک کودک دوره ابتدایی برنامه‌نویسی مهم‌تر از تاریخ و جغرافیا است؟»

هنوز دو سه هفته‌ای از انتشار این خبر نگذشته بود که یک تحقیق دیگر در کشور فرانسه حسابی سروصدا به‌پا کرد. نتایج این تحقیق نشان می‌داد در میان کودکان، کلاس‌های آموزش زبان برنامه‌نویسی پایتون بسیار محبوب‌تر از کلاس‌های آموزش دستور زبان فرانسه است. جالب است این استقبال نه تنها در کودکان، بلکه در والدین هم وجود دارد و پدر و مادر کودکانی که باید وارد کلاس اول دبستان شوند؛ ترجیح می‌دهند کودک‌شان را در یک مدرسه که آموزش برنامه‌نویسی پررنگ‌تری دارند؛ ثبت‌نام کنند.

 

این برای ما برنامه‌نویس‌ها یک زنگ خطر است! به زودی جوامع، مملو از برنامه‌نویس خواهد شد! (البته الان هم تعداد برنامه‌نویس‌ها کم نیست!)

چاره چیست؟

خوب، کسی که زرنگ است، باید آینده‌نگر باشد. خیلی‌ها از این آینده‌نگر نبودن ضرر کرده‌اند. مثلاً یک زمان که سرعت اینترنت پایین بود و هر کسی اینترنت پرسرعت نداشت، فروشگاه محصولات دیجیتال (مثل فروش نرم‌افزار یا فیلم‌های آموزشی و مستند و امثالهم) یکی از پرسودترین شغل‌ها بود. خیلی‌ها از این نوع فروشگاه‌های آنلاین راه انداختند (همانطور که ما خودمان از اولین‌ها بودیم و آن زمان با اینترنت Dial-up مثلاً یک روز سیستم خانه روشن می‌ماند و خط تلفن اشغال می‌بود تا یک فیلم مستند دانلود شود که در فروشگاه قرار دهیم و طبیعتاً هر کسی این کار را نمی‌کرد و برایش مقرون‌به‌صرفه‌تر بود که از فروشگاه بخرد) اما به مرور و همینطور که سرعت اینترنت افزایش و قیمت آن کاهش یافت، فروش این نوع فروشگاه‌ها به صفر نزدیک شد... اگر کسی که آن شغل را انتخاب کرده بود، آینده‌نگر نبوده باشد، الان احتمالاً محتاج نان شب است! بحث تبلیغات در سایت‌ها همینطور. اگر شما سایتی دارید و الان تبلیغات خوبی به شما سفارش داده می‌شود، باید حواستان باشد که به زودی صدها سایت بهتر از شما متولد خواهند شد که شرکت‌های بزرگ ترجیح می‌دهند به آن‌ها تبلیغ بدهند. در بحث تدریس هم همینطور! شما الان خودتان را برای تدریس چه مبحثی آماده می‌کنید؟ اگر برای مباحث تئوری آماده می‌شوید که آنقدر دختر بوده‌اند که قدرت حفظ کردنشان بهتر از شما بوده و جزوات استادشان را حفظ کرده‌اند و می‌روند مثل بلبل برای دانشجوهایشان تعریف می‌کنند... اما اگر زرنگ باشی می‌دانی که تدریس دارد به سمت کاربردی شدن پیش می‌رود. یعنی در این بازار استادها، به مرور، استادی برتر خواهد بود که چیزی که تدریس می‌کند را سال‌ها کار و تجربه کرده باشد و خیلی از شغل‌های دیگر به همین صورت است.

اولاً یک نکته جالب و جانبی این است که اگر کسی دنبال شغل‌هایی می‌گردد که با گذر زمان، ثبات و پیشرفت مالی بیشتری داشته باشد باید برود سراغ شغل‌هایی که ما پرستیژ آن‌ها را پایین می‌دانیم!
یعنی شغل‌هایی مثل مکانیکی و تراشکاری و امثالهم (احتمالاً) همین‌طور که پیش می‌رویم، درآمدشان افزایش می‌یابد... (چون همه دارند برای خودشان مهندس و دکتر می‌شوند و پرستیژشان بالا می‌رود و وسایل صنعتی هم که روزافزون می‌شوند...)

اما اگر از آن بحث بگذریم، سؤال اصلی این است که:

برنامه‌نویسان باید چه برنامه‌ریزی‌ای برای آینده داشته باشند؟

پاسخش در ایمیلی است که چند وقت پیش از طریق خبرنامه سایت Coursera ارسال شده بود.

در این ایمیل ده مهارت برتر سال ۲۰۱۵ در کشورهای پیشرفته (که می‌شود گفت معادل ۵ تا ۱۰ سال آینده‌ی ما است و احتمالاً برای ده پانزده سال آینده عمر دارد) لیست شده بود.

Top 10 most valuable career skills of 2015

ده مهارت کاری ارزشمندتر در سال ۲۰۱۵

http://img.aftab.cc/news/94/top-10-most-valuable-career-skills-of-2015.png

 

همانطور که می‌بینید، مهارت‌ها خیلی تخصصی‌تر شده است. دیگر خبری از آموزش زبان C و فتوشاپ و امثالهم نیست! چون همه بلدند! مثلاً زبان برنامه‌نویسی R (که پایه‌ی بسیاری از نرم‌افزارهای داده‌کاوی است) و یا بحث Machine Learning و داده‌کاوی و Data Visualization و... دارد مهم‌تر می‌شود.

در کل می‌خواهم این را بگویم: اگر برنامه‌نویس هستید و می‌خواهید زنده بمانید، دیگر حتی برنامه‌نویس حرفه‌ای بودن هم بازارش کساد شده است. باید خیلی تحصصی‌تر کار کرده باشید. مثلاً اگر تا دیروز برنامه‌نویس سیستم‌های حقوق و دستمزد بودید، حالا باید برنامه‌نویسی برای Big Data را یاد بگیرید. اگر تا دیروز کدنویسی حرفه‌ای برای پایگاه داده بلد بودید، این روزها دیگر همه بلدند! شما اگر می‌خواهید حرفی برای گفتن داشته باشید، باید کلاس کاری‌تان را در حد Data Cube بالا ببرید.

روش؟

اگر سؤالتان این است که چطور به این حد از دانش برسیم، می‌شود گفت بهترین راهش همان ادامه تحصیل در دانشگاه‌های معتبر در کنار کار عملی است. (باید زندگی‌تان را طوری تنظیم کنید که هم از کار عملی غافل نشوید و هم از تحصیلات عالی)
مطالعه کتاب‌های جدید مرجع دکترا هم می‌تواند دید کلی‌ای نسبت به آینده به شما بدهد.

خلاصه:

همانطور که استیو جابز معتقد بود که «همه مردم دنیا باید برنامه‌نویسی یاد بگیرند» و حتی اوباما نیز برنامه‌نویسی یاد گرفت، به زودی برنامه‌نویسی جزء علوم ابتدایی بشر خواهد بود. به زودی نوجوانان در سنین ۱۰ تا ۱۵ سال، برنامه‌نویسان حرفه‌ای جامعه خواهند بود. اما چیزی که این برنامه‌نویسان حرفه‌ای خودشان به آن نیاز خواهند داشت و شما می‌توانید مرجع آن‌ها باشید، مواجه شدن با موضوعات بسیار تخصصی‌تر (مانند تحلیل داده‌های عظیم، تحلیل داده‌های توزیع‌شده، برنامه‌نویسی سیستم‌های Safety Critical و امثال آن) خواهد بود.

و همچنان، نه به این معنی که فقط در این زمینه‌ها دانش تئوری کسب کرده باشید، بلکه دانش فنی‌تان در حدی باشد که بتوانید آن نوجوانان و جوانان را عملاً راهنمایی کنید. (یعنی Skilled باشید و نه Educated)

 

یک نکته جانبی:

این مطلب را با بحث «روزی» مخلوط نکنید. شما اگر در بیابانی تنها هم باشید، روزی‌تان را خدا می‌رساند. نگران روزی نباشید. ما به دید «مؤثر بودن در جامعه» (به ویژه مؤثر بودن شما به عنوان یک عضو جامعه اسلامی در جهان) به موضوع نگاه می‌کنیم. من در این مطلب در مورد آن علمی که طبق روایت مشهور، سلطان است، صحبت کردم... (العلم سلطان من وجده صال و من لم یجده صیل علیه: علم، قدرت است هر كس آن را بيابد غلبه خواهد كرد و هر كس به آن دست نيابد بر او غلبه خواهند كرد)

موفق باشید؛
حمید رضا نیرومند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پی‌نوشت: این مهارت‌ها هم در یکی دیگر از خبرنامه‌های همان سایت بود که برای پنج تا ده سال آینده، مهارت‌های خوبی به حساب می‌آیند و بد نیست نگاهی به آن‌ها داشته باشید:

http://img.aftab.cc/news/94/valuable-skills.png


[ارسال شده در مورخه : یکشنبه، 2 اسفند، 1394 توسط Hamid]
[ #ویژه دانشجویان رشته کامپیوتر]



بازدیدها از این مطلب: 3997 بار   امتیاز متوسط :   تعداد آراء: 2   امتیاز دهید:

نظرات طرح شده

نام: [ کاربر جدید ]
ایمیل:

نظر:


اجازه استفاده از تگهای HTML را ندارید


جمع عدد 14 با 10 را در كادر زیر وارد نمایید:
(این كار برای جلوگیری از فعالیت موتورهای اسپمر است)


* توجه: نظر شما بعد از بررسی، نمایش داده خواهد شد.

یک مهندس کامپیوتر                توسط یک مهندس کامپیوتر در مورخه : سه شنبه، 4 اسفند، 1394(لینک نظر)
سلام مهندس. نگرانی شما کاملا درست است. پویایی و تکامل مدام شرط بقاست. بخصوص در رشتۀ ما که رشد تکنولوژی حیرت آور است. ای کاش توی صنعت نساجی مشغول بودیم. از هزاران سال پیش تا به امروز همان تنیدن تکراری تار و پود بوده و هست. در مقایسه در صنعت کامپیوتر می بینیم بهترین سیستم عامل ها دو سه سال دیگه منسوخ هستند. درست است باید به تکنولوژی های نو در زمینۀ تخصصی خود مجهز شویم اما نباید زمینۀ تخصصی خود را مدام تغییر بدهیم. مثلا یک برنامه نویس باید تا ابد برنامه نویس بماند و یک تحلیل گر داده هم تحلیل گر داده. آن سی دی فروش هم که اشاره فرمودید می توانست افق جدیدی در فروش محصولات دیجیتال به روی خود باز کند.

نگران تازه به دوران رسیده ها هم نباشید. اینقدر در مدرسه به ماها زبان و ادبیات فارسی یاد داده اند، کدام یک شاعری توانمند شده ایم. هرکسی را بهر کاری ساختند. حافظ و سعدی لزوما مدرسه نمی رفتند و رشتۀ علوم انسانی نخواندند اما با استعداد شاعری از مادر زاده شده بودند. آموختن زورکی چند تا if و else که تا شب از یاد می روند کار به جایی نخواهد برد. همه مهندس نیرومند نمی شوند که با چیدن همین کدهای ساده کنار هم سیستم های پیچیده و بزرگ خلق کنند. من خودم معلم کامپیوتر هستم. وقتی تدریس می کنم احساس می کنم که با سنگ صحبت می کنم. از این گوش می گیرند از اون یکی دور می اندازند. اما اگر کسی واقعا استعداد برنامه نویسی را داشته باشد، هر دستور زبان های برنامه نویسی برایش در حکم یک معشوقۀ زیبا خواهد بود. من که اینطور هستم و اطمینان دارم شما هم اینطور باشید. سالیان سال هست که شبی نشد بخوابم و در خواب هم چند سطری کدنویسی نکنم. موفق باشی.


[ ارسال جوابیه ]


farscoders@gmail.com (امتیاز : 0)(لینک نظر)
توسط farscoders@gmail.com در مورخه : دوشنبه، 3 اسفند، 1394
سلام خیلی خوشم از این مطلب

خیلی خواستم خوب یاد بگیرم .و دنبال برنامه نویسی بروم .ولی ذهنم خسته می شد و بیخیال می شدم.

ولی الان فریلنسرینگ موفق 4 ساله هستم.درامد عالی هم داره خیلی عالی از شرکت و اضافه کاری بهتره .و فقط پایان نامه و پروپزال در این زمان و با این شرایط که هست بسیار عالی جواب می دهد.

پیشنهاد بنده فقط فریلنسری با در امد عالی فقط در خانه .........

ممنونم از اموزش های استـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــادم

مهندس نیرومند


[ ارسال جوابیه ]

    [بدون موضوع] (امتیاز : 0)
    توسط کاربر مهمان در مورخه : سه شنبه، 14 فروردین، 1397
    سلام دوست عزیز.
    جسارتا ی مقداری اطلاعات برای کسی ک فریلنسر شدن رو برای اینده
    در کشور استرالیا انتخواب کرده میخواستم بدونم.
    ممکنه سایتی رو ب من معرفی کنید یا یک نقشه ی راهی ب من بدهید.
    ممنون از لطف شما.


    [ ارسال جوابیه ]


کوروش جعفری (امتیاز : 0)(لینک نظر)
توسط کوروش جعفری در مورخه : پنجشنبه، 29 فروردین، 1398
سلام من کوروش جعفری هستم 13 ساله از تهران من هم مثل شما استعداد بسیار بالایی در برنامه نویسی دارم و میخوام تا میتونم در دانشگاه تدریس کنم و بیشترین فن و فنون برنامه نویسی را یاد بگیرم.من در دوازده سالگی در مجتمع فنی از تمامی کسانی که آنجا بودند(از 18 تا40ساله) رتبه ی اول را با نمره ی 92/100گرفتم.
ولی هیچکس حرف مرا باور نمیکند.:(
خب بریم سر اصل مطلب
این حرف شما من را هم واقعا نگران کرد و واقعا خیلی نا امید شدم از ادامه دادن به برنامه نویسی و من هم یک مشکل بزرگ دارم:(در تهران هیچ مدرسه ای در پایه ی متوسطه کلاس برنامه نویسی ندارد در تمام سایتها دنبالش میگردم ولی هیچی پیدا نمیکنم
):
فقط میتونم ی دلگرمی بهتون بدم که بگم من از تمامی کودکان هم سن من کوچکتر از من و چند سال بزرگ‌تر از من پرسیدم وتا جایی که من میدونم در تهران هیچ کودک 12 ساله ای (بجز من) اصلا نمیدونه برنامه نویسی چیجوریه اصلا به فکرشم نمیرسه که برنامه با کد ساخته میشه و فکر میکنه که برنامه همینجوری ساخته میشه
از اونجایی که کودکان بازی های بسیار زیادی در دستگاه های جدید مانند
PS4
PC
MOBILE
و...
انجام می‌دهند تا از سختی برنامه نویسی سر در بیاورند بیخیالش می‌شوند برای مثال:
از یک کودک هم سن خودم در باره ی این موضوع پرسیدم و او گفت:(اره منم دوست داشتم کلاسشو برم ولی وقتی رفتم نمره ی 5/100 گرفتم و اونوقت از سختی اش سر در اوردم و دیگر هم نمیخواهم بروم).
پس کلا اگه بخوام بهتون بگم باید بگم که اگر کودکان به برنامه نویسی علاقه دارند ولی وقتی از سختی اش سر در میاورند دیگر ادامه نمیدهند .
حرف کلی من اینه که نگران نباشید چون تا سی سال آینده هیچ رقیب جدیدی از میان کودکان الان به جمع رقیبان شما اضافه نمی‌شود.و آرزوی موفقیت برای همه ی برنامه نویسان دارم.


[ ارسال جوابیه ]