پنج شنبه 23 آذر 1396 |  عضویت / ورود

در سالگرد برجام، سوره ممتحنه را با هم مرور می‌کنیم؛ سوره‌ای که در شأن امثال برجام نازل شده است


امروز (۲۴ تیر ۹۶) دوسالگی برجام است. اینکه این توافق، از نظر فنی چه مزایا و معایبی داشت، باید مسؤولین مربوطه اظهار نظر کنند. اما اینکه این نوع توافق‌ها از نظر قرآن چه جایگاهی دارد، چیزی است که من چند وقت پیش در حین حفظ سوره ممتحنه دیدم و نوشته بودم که یک روز در موردش بنویسم و از قضا امروز لیست مطالبی که باید ارسال کنم را مرور می‌کردم که نگاهم به آن افتاد و اخبار هم اعلام کرد که سالگرد برجام است، گفتم تقارن جالبی است، پس مطلبش را امروز ارسال کنم:

اولاً بعد از دیدن مستند فوق‌العاده‌ی «پرزیدت آکتور سینما» که در مطلب اخیر معرفی کردم، پیشنهاد می‌کنم حتماً مستند «آقای نسخت‌وزیر» را ببینید.

https://img.aftab.cc/news/96/mr_president.jpg

این مستند بررسی می‌کند که چه شد که دکتر مصدق که آنقدر محبوبیت داشت که با پشتیبانی مردم توانست حتی اختیارات شاه را محدود کند و اختیارات خود را (مانند اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه) افزایش دهد و حتی نیروی نظامی را از کنترل شاه خارج کند و به فرمان خود درآورد، به دام آمریکا گرفتار شد و چنان از همه طرف تنها ماند که حکومتش با چهار تا تانک که خانه‌اش را محاصره کردند، سقوط کرد و آن اشتباهاتش باعث شد آن شاه بدکاره ۲۵ سال بر این کشور حکومت کند!!

با این مقدمات، دلم می‌خواهد فقط یک بار سوره زیبا و سیاسی ممتحنه را با هم مرور کنیم. این سوره، به زیبایی، سیاست خارجی یک کشور اسلامی را مشخص می‌کند؛ اینکه با چه کشورهایی، تعامل، مجاز و با چه کشورهایی غیرمجاز است.
به نظرم مجلس باید برای رأی اعتماد به وزیر امور خارجه، شرط بگذارد که او ابتدا این سوره را حفظ کند و از حفظ در صحن علنی مجلس بخواند! (باور کنید تأثیر دارد؛ چند روز پیش به یکی می‌گفتم الان که به این وضع فلاکت‌بار دچار شده‌ای احتمالاً به خاطر فلان آیه است... می‌گفت: باور کن کسی نبود این چیزها را به من بگوید وگرنه مراقبت می‌کردم... من مطمئنم آقای رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه یک بار هم این سوره را با معنی نخوانده‌اند)

به هر حال، سوره ممتحنه را با معنی می‌خوانیم، خیلی طول نمی‌کشد:

 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاءَ مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنْتُمْ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ ﴿۱﴾
>> اى كسانى كه ايمان آورده‏‌ايد دشمن من و دشمن خودتان را به دوستى برمگيريد [به طورى] كه با آنها اظهار دوستى كنيد و حال آنكه قطعاً به آن حقيقت كه براى شما آمده كافرند [و] پيامبر [خدا] و شما را [از مكه] بيرون مى‌كنند كه [چرا] به خدا پروردگارتان ايمان آورده‏‌ايد اگر براى جهاد در راه من و طلب خشنودى من بيرون آمده‏‌ايد. [شما] پنهانى با آنان رابطه دوستى برقرار مى‌كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان داشتيد و آنچه آشكار نموديد داناترم و هر كس از شما چنين كند قطعاً از راه درست منحرف گرديده است (۱)

 إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ ﴿۲﴾
>>  اگر بر شما دست‏ يابند (زورشان به شما برسد) دشمن شما باشند و بر شما به بدى دست و زبان بگشايند و آرزو دارند كه كافر شويد (۲)

 لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحَامُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿۳﴾
>>  روز قيامت نه خويشان شما و نه فرزندانتان هرگز به شما سود نمى‌رسانند. [خدا] ميانتان جدایی می‌افکند و خدا به آنچه انجام مى‏‌دهيد بيناست (۳)

 قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿۴﴾
>> قطعاً براى شما در [پيروى از] ابراهيم و كسانى كه با اويند سرمشقى نيكوست آنگاه كه به قوم خود گفتند ما از شما و از آنچه به جاى خدا مى‌‏پرستيد بيزاريم به شما كفر مى‌ورزيم و ميان ما و شما دشمنى و كينه هميشگى پديدار است تا وقتى كه فقط به خدا ايمان آوريد جز [در] سخن ابراهيم [كه] به [نا]پدر[ى] خود [گفت] حتما براى تو آمرزش خواهم خواست با آنكه در برابر خدا اختيار چيزى را براى تو ندارم اى پروردگار ما بر تو اعتماد كرديم و به سوى تو بازگشتيم و فرجام به سوى توست (۴)

 رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿۵﴾
>>  پروردگارا! ما را وسيله آزمايش [و آماج آزار] براى كسانى كه كفر ورزيده‏‌اند مگردان و بر ما ببخشاى كه تو خود تواناى سنجيده‏ كارى (۵)

 لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَمَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ﴿۶﴾
>> قطعاً براى شما در [پيروى از] آنان سرمشقى نيكوست [يعنى] براى كسى كه به خدا و روز بازپسين اميد مى‌بندد و هر كس روى برتابد [بداند كه] خدا همان بى‌نياز ستوده[صفات] است (۶)

 عَسَى اللَّهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الَّذِينَ عَادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً وَاللَّهُ قَدِيرٌ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۷﴾
>>‌ اميد است كه خدا [اگر بخواهد] ميان شما و ميان كسانى از آنان كه [ايشان را] دشمن داشتيد دوستى برقرار كند و خدا تواناست و خدا آمرزنده مهربان است (۷)

 لَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ ﴿۸﴾
>>  خدا شما را از كسانى كه در [كار] دين با شما نجنگيده و شما را از ديارتان بيرون نكرده‌اند باز نمى‌دارد كه با آنان نيكى كنيد و با ايشان عدالت ورزيد زيرا خدا دادگران را دوست مى‌دارد (۸)

 إِنَّمَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قَاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَأَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلَى إِخْرَاجِكُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿۹﴾
>>  فقط خدا شما را از دوستى با كسانى باز مى‌دارد كه در [كار] دين با شما جنگ كرده و شما را از خانه‌هايتان بيرون رانده و در بيرون‏‌راندن‌تان با يكديگر همپیمان شده‌اند و هر كس آنان را به دوستى گيرد آنان همان ستمگرانند (۹)

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَانِهِنَّ فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ لَا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَلَا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ وَآتُوهُمْ مَا أَنْفَقُوا وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ وَاسْأَلُوا مَا أَنْفَقْتُمْ وَلْيَسْأَلُوا مَا أَنْفَقُوا ذَلِكُمْ حُكْمُ اللَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿۱۰﴾
>> اى كسانى كه ايمان آورده‏ ايد چون زنان با ايمان مهاجر نزد شما آيند آنان را بيازماييد خدا به ايمان آنان داناتر است پس اگر آنان را باايمان تشخيص داديد ديگر ايشان را به سوى كافران بازنگردانيد نه آن زنان بر ايشان حلالند و نه آن [مردان] بر اين زنان حلال و هر چه خرج [اين زنان] كرده‏‌اند به [شوهران] آنها بدهيد و بر شما گناهى نيست كه در صورتى كه مهرشان را به آنان بدهيد با ايشان ازدواج كنيد و به پيوندهاى قبلى كافران متمسك نشويد [و پايبند نباشيد] و آنچه را شما [براى زنان مرتد و فرارى خود كه به كفار پناهنده شده‏‌اند] خرج كرده‏‌ايد [از كافران] مطالبه كنيد و آنها هم بايد آنچه را خرج كرده‏‌اند [از شما] مطالبه كنند اين حكم خداست [كه] ميان شما داورى مى‌كند و خدا داناى حكيم است (۱۰)

 وَإِنْ فَاتَكُمْ شَيْءٌ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ إِلَى الْكُفَّارِ فَعَاقَبْتُمْ فَآتُوا الَّذِينَ ذَهَبَتْ أَزْوَاجُهُمْ مِثْلَ مَا أَنْفَقُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿۱۱﴾
>> و در صورتى كه [زنى] از همسران شما به سوى كفار رفت [و كفار مهر مورد مطالبه شما را ندادند] و شما غنيمت‏ يافتيد پس به كسانى كه همسرانشان رفته‏‌اند معادل آنچه خرج كرده‏‌اند بدهيد و از آن خدايى كه به او ايمان داريد بترسيد (۱۱)

 يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لَا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۱۲﴾
>> اى پيامبر چون زنان باايمان نزد تو آيند كه [با اين شرط] با تو بيعت كنند كه چيزى را با خدا شريك نسازند و دزدى نكنند و زنا نكنند و فرزندان خود را نكشند و بچه‌هاى حرامزاده پيش دست و پاى خود را با بهتان [و حيله] به شوهر نبندند و در [كار] نيك از تو نافرمانى نكنند با آنان بيعت كن و از خدا براى آنان آمرزش بخواه زيرا خداوند آمرزنده مهربان است (۱۲)

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ كَمَا يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَابِ الْقُبُورِ ﴿۱۳﴾
>> اى كسانى كه ايمان آورده‏ ايد مردمى را كه خدا بر آنان خشم رانده به دوستى مگيريد آنها واقعا از آخرت سلب اميد كرده‏‌اند همان گونه كه كافران از اهل گور قطع اميد نموده‏‌اند (۱۳)

 

موفق باشید؛
حمید رضا نیرومند


[ارسال شده در مورخه : شنبه، 24 تیر، 1396 توسط Hamid]
[ #از همه جا]

نظرات طرح شده

نام: [ کاربر جدید ]
ایمیل:

نظر:


اجازه استفاده از تگهای HTML را ندارید


جمع عدد 15 با 15 را در كادر زیر وارد نمایید:
(این كار برای جلوگیری از فعالیت موتورهای اسپمر است)


* توجه: نظر شما بعد از بررسی، نمایش داده خواهد شد.

حسین فراهانی (امتیاز : 0)(لینک نظر)
توسط حسین فراهانی در مورخه : پنجشنبه، 29 تیر، 1396
با سلام استاد گرامی

باید در نظر داشت که دشمن همیشه دشمن است چه در میدان جنگ و چه در میز مذاکره !

این نوع دشمن (آمریکا) در هر صورت هدفی جز آسیب زدن به جوامعی که نمی تواند بر آنها سلطه پیدا کند نداشته و ندارد .

آمریکا هیچوقت دست از دشمنی بر نداشته و به عبارتی که خودم بهش رسیدم لباس نظامیش رو زیر کت شلوارش پوشیده .

اون همیشه در حال جنگیدن هست ولی گاهی ما با اشتباهاتمون بهش راه نفوذ رو نشون دادیم .

به زودی به کمک رهبری عزیز به اون هدف والا (کاخ سفید را حسینیه میکنیم) خواهیم رسید .
ان شا الله

یاحق


[ ارسال جوابیه ]