English
العربی
Swedish
François
Datenanalyst (امتیاز : 0)
توسط Datenanalyst در مورخه : جمعه، 4 اردیبهشت، 1405
در دو سطح نیاز به دقت بیشتری وجود دارد
اول اینکه تفسیر « خلق جدید در هر لحظه » به این معنا که جهان در هرآن نابود و دوباره آفریده میشود ، بیشتر یک قرائت عرفانی و فلسفی است که در آثار برخی عرفا مانند ابن عربی و در اشعار مولوی دیده میشود و لزوماً تفسیر قطعی و مورد اجماع مفسران از از آن آیه نیست. این برداشت بیشتر در فضای عرفان نظری و فلسفه مطرح است تا در سطح یک تفسیر قطعی کلامی
دوم اینکه نسبت دادن مستقیم این ایده به فیزیک کوانتوم از نظر علمی چندان دقیق نیست . در فیزیک مدرن و بخصوص در نظریه میدان کوانتومی ، مفاهیمی مانند عملگر های خلق و فنا برای توصیف تولیدو نابودی ذرات در چارچوب یک میدان بکار میروند ، اما این به معنای نابودی و خلق مجدد کل جهان درهر لحظه نیست . فیزیک کوانتوم از تکامل حالت کوانتومی سیستم درزمان سخن میگوید ، نه از یک فرایند فلسفی یا عرفانی « مرگ و تولد » آن به آن جهان . بنابراین پیوندی که بین « خلقت آن به آن » بمعنای عرفانی و ساختار نظریه کوانتوم برقرارشده ، بیشتر جنبه استعاری و الهامی دارد تااینکه یک نتیجه مستقیم و مستند علمی باشد
در مورد توبه نیز درفلسفه اخلاق و الهیات توبه معمولا بعنوان تغییر جهتگیری ارادی ، اخلاقی و معنوی خود همان شخص فهمیده میشود نه اینکه برای معنادار بودن آن نیاز به فرض « خلقت فیزیکی مجدد انسان درهر لحظه » باشد . حدیث به وضعیت معنوی و مسئولیت اخلاقی انسان اشاره دارد و ضرورتا مستلزم یک مدل کیهان شناختی خاص نیست
به نظر میرسد اگر در بیان این دیدگاه مرز میان تشبیه آموزشی در کامپیوتر قرائت ، عرفانی و دینی و ادعاهای علمی تجربی در فیزیک کمی شفاف تر جدا شود و ارجاع به فیزیک کوانتوم بعنوان الهام یا تشبیه ، نه تایید مستقیم علمی مطرح شود ، ترکیب زیبا و خلاقی که میان دین ، عرفان و فناوری ساخته اید هم حفظ میشود وهم ازنظر علمی و روشی استحکام بیشتری پیدا میکند
توسط Datenanalyst در مورخه : جمعه، 4 اردیبهشت، 1405
در دو سطح نیاز به دقت بیشتری وجود دارد
اول اینکه تفسیر « خلق جدید در هر لحظه » به این معنا که جهان در هرآن نابود و دوباره آفریده میشود ، بیشتر یک قرائت عرفانی و فلسفی است که در آثار برخی عرفا مانند ابن عربی و در اشعار مولوی دیده میشود و لزوماً تفسیر قطعی و مورد اجماع مفسران از از آن آیه نیست. این برداشت بیشتر در فضای عرفان نظری و فلسفه مطرح است تا در سطح یک تفسیر قطعی کلامی
دوم اینکه نسبت دادن مستقیم این ایده به فیزیک کوانتوم از نظر علمی چندان دقیق نیست . در فیزیک مدرن و بخصوص در نظریه میدان کوانتومی ، مفاهیمی مانند عملگر های خلق و فنا برای توصیف تولیدو نابودی ذرات در چارچوب یک میدان بکار میروند ، اما این به معنای نابودی و خلق مجدد کل جهان درهر لحظه نیست . فیزیک کوانتوم از تکامل حالت کوانتومی سیستم درزمان سخن میگوید ، نه از یک فرایند فلسفی یا عرفانی « مرگ و تولد » آن به آن جهان . بنابراین پیوندی که بین « خلقت آن به آن » بمعنای عرفانی و ساختار نظریه کوانتوم برقرارشده ، بیشتر جنبه استعاری و الهامی دارد تااینکه یک نتیجه مستقیم و مستند علمی باشد
در مورد توبه نیز درفلسفه اخلاق و الهیات توبه معمولا بعنوان تغییر جهتگیری ارادی ، اخلاقی و معنوی خود همان شخص فهمیده میشود نه اینکه برای معنادار بودن آن نیاز به فرض « خلقت فیزیکی مجدد انسان درهر لحظه » باشد . حدیث به وضعیت معنوی و مسئولیت اخلاقی انسان اشاره دارد و ضرورتا مستلزم یک مدل کیهان شناختی خاص نیست
به نظر میرسد اگر در بیان این دیدگاه مرز میان تشبیه آموزشی در کامپیوتر قرائت ، عرفانی و دینی و ادعاهای علمی تجربی در فیزیک کمی شفاف تر جدا شود و ارجاع به فیزیک کوانتوم بعنوان الهام یا تشبیه ، نه تایید مستقیم علمی مطرح شود ، ترکیب زیبا و خلاقی که میان دین ، عرفان و فناوری ساخته اید هم حفظ میشود وهم ازنظر علمی و روشی استحکام بیشتری پیدا میکند
علی: